Podzielne

Reaktywacja będzie podzielna; jedno oko reasumuje przeżycia, a drugie reanimuje obrazy. 

Więc bujanie między od do, zdań, rokowań, cytatów, melodii, słów, mało głów. 

Od baumanowskich rozmyślań nad jakościami więzi; tych maluczkich, kładących się cieniem na tych wielkich, wielkomiejskich - społecznych. Masowych. Do Miłobędzkiej ręki szeleszczącej o papierowe nasze skóry. Bliżej samego siebie. 

Podzielne będzie już wszystko, oprócz chwil mil, przyjacielskości; a te chwile przychodzą na herbaty bananowo-karmelowe, inne boją się zimna, poetyckie też są, tureckie moje ulubione, chwilami świetlicowymi, bardziej dla mnie wiecznie świetlikowymi, martowatymi, mosurowymi, karolowatymi, miśkowatymi i wieloma innymi! Ciastka z Ikei bardziej smakują, smaki dobrze rokują. Choć diagnozy są straszne; ta niepewność, lęk w nas, kontrakty obustronne zrywane, bo wygodniej jednostronnie, jednostkowo i "po nas

z tego prochu kurzu, nie trzyj oczu, gdzie jesteś, tak

cię pusto." 

to zarazem tak nas pełno:)

no, odchorowałam

wiadomix...

To jeszcze raz Miłobędzka, bo poezja chyba z trudności się rodzi:

Dokładnie, ostrzem, po skrajach — zrywa związek ręki

z trawą, zaręczyny ramion z ciągłym we śnie pofruwa-

niem, po kołataniu rozstrzyga to drzwi domu, to serce,

to będzie śmierć dziecinnie własna, przecina sprawę sto-

łu w lesie zrównanym do wspomnienia, i wszystko jest

po naszej stronie podzielne, i dalej naprzykrzamy się

sobie — źdźbło oku, nożyce trawie, piła drzewu, do nóg

naszych krzywo poślubiona łąka.